مىگزاردند ، بىآنكه وقت معينى داشته باشد . سپس در شب « اسراء » بود كه پنج نماز در پنج هنگام فرض گرديد و مدت يك سال آن را دو ركعت دو ركعت مىگزاردند تا آنگاه كه به مدينه هجرت كردند و در پى اين نمازها پيوسته نماز نافله مىگزاردند و پيامبر مىگفت : اين تخفيف پروردگار خويش را بپذيريد . و ايشان امتناع مىورزيدند تا اينكه يك ماه پس از رفتن به مدينه ، روز سه شنبه دوازدهم ربيع الاخر ، نماز ظهر را با ايشان چهار ركعت گزارد و اين فرض شد و اگر شش يا هشت يا سه و يا پنج ركعت فرض مىشد يا در شب و روز يك يا دو بار يا بيشتر فرض مىشد يا فرض نمىشد يا اگر يك سجده و دو ركوع در آن مىبود يا سه سجده يا قيام و قرائت در آن فرض نمىگرديد يا فرمان مىرسيد كه روى به سوى مشرق يا جنوب بايد كرد يا كارى به نحوى ديگر انجام مىشد ، روا بود . همان گونه كه بر يهود سه نماز فرض گرديده مگر در روز شنبه ، و بر نصارى هفت نماز فرض شده . يا نماز بر هيئتى ديگر ، جز آنچه هست ، فرض مىگرديد ، مثلا به خفتن يا نشستن يا راه رفتن ، باز روا بود ، هر گونه كه بنده آفريدگار را پرستش كند و بداند كه فروتنى در برابر خداوند و اعتراف به فضل الهى واجب است ، و خرد آن را واجب داشته و اين كار را نشانه‌اى بايد و علامتى كه اهل آن ، بدانند و بشناسند و هر كه را آهنگ نزديك شدن به پروردگار باشد آن را وسيلهء رسيدن خويش قرار دهد و آن نشانه‌ها در اين نماز گرد آمده از نوع خصلتهايى كه ميان مردم نهاده شده و رهگذر فروتنى در ميان مردم چنين است ، از قبيل ايستادن بندگان در برابر ارباب خويش يا ايستادن خردان در برابر بزرگان و زمين بوسى و گونه بر خاك هشتن . بخشايش خداوند بر تو باد ! بايد بدانى كه خرد ، قرائت با صداى بلند را در نماز روز و صداى آهسته را در نماز شب مردود نمىشناسد . و نه اين را كه از چه روى نماز مغرب سه ركعت است و نماز بامداد دو ركعت . سخن خويش را نابجا هدر مكن ، چرا كه فروماندن در آغاز بهتر از درماندن در پايان است . و اين گروه باطنيان ، مردمى هستند كه با فريبكارى خويش سر آن دارند كه دين را درهم شكنند و مسلمانان را ريشه‌كن كنند . سزاوار نيست كه ايشان را توانايى آن حاصل شود كه در مذاهب مسلمانان سخن بگويند و در اين رهگذر بسيار گويى كنند و گسترده سخن گويند . اما اين در از رو به رو ، بر ايشان بسته است ، از خدا يارى مىجوييم كه او بهترين ياوران است . سپاس خداى را كه هر گاه در اين باره كه ياد كرديم با ايشان گفتگو كنى ، تو را نتوانند از دين خويش به در كنند و از عقيده‌ات باز دارند و از اين روى است كه همواره